Benzer durum, 1989'da yaşanmıştı. Özal, Kürt kimliğiyle Cumhurbaşkanı seçilmişti. Cumhuriyetin temel değerlerine birşey de olmamıştı. Aslolan ülkenin ortak değerlerine sahip çıkılmasıdır. 1915'te Çanakkale ruhu; Türk, Kürt, Arap, Sünni, Alevî, Laz, Çerkez tüm unsurların renkli bir mozayiğiydi. Ruhunda demokrasiyi hazmetmiş herkes bunu böyle düşünür. Etnik ve mezhebi kimliğinden dolayı sevdalılar kavuşamadı. Dün Hatay'da bir dostu ziyaret etmiştim. İleri yaşına rağmen mezhebi kimliği sevdasına mani olmuş, sevdiğini vermemişler, kahretmiş bir daha evlenmemiş. Ülkem insanı sosyal hayatta da siyasal hayatta da bunu aşmalıdır. Bir insanda neye bakmalıdır? Asalete, doğruluğa, dürüstlüğe, emanet üstlenebilmeli için liyakat ve ehliyete bakmalıdır. Gerisi Allah'la kul arasındaki ilişkidir. Araya girmek kimsenin hakkı ve haddi değildir. Kadın aktivite merkezinde kadınlar konuşurken biri, Alevilerin yemeği yenmez diyor. Hayatında kaç Alevi tanıdın, kaçının sofrasına oturdun? Veya tam tersi. Bu bir bağnazlık, bu bir ilkelliktir. Evet ben Sünni bir Türküm. Bu benim, Alevi veya Kürt bir isimle teşrik-i mesaime engel olamaz. Köhnemiş ortaçağ zihniyetini geride bırakmak lazım...